Zelfliefde komt niet aanwaaien. Allerminst. Eerst moet je tot op je enkels afgebrand zijn, in je eigen meest duistere hoeken hebben gekeken en je diepste kelder bezocht , wil je weer op kunnen krabbelen. Onvoorwaardelijke liefde komt immers alleen tot stand, als je alle aspecten van de betreffende persoon kent. En ik leerde mezelf door en door kennen. 

Ik had , zoals gezegd, het geluk fijne en verstandige vriendinnen te bezitten. Een van hen is zeer spiritueel ( lees: gelovig in de universele zin van het woord) en zij hielp me terug op weg naar mezelf. Leerde me voor mezelf te zorgen. Geen grenzen meer te overschrijden. Hoe pakte ik dat aan? Als voorbeeld kan ik aanhalen, dat ik niet met mijn partner in dezelfde ruimte bleef, als ik me daar niet welkom voelde/ als we net woorden hadden gehad en ik even alleen wilde zijn/ als ik me genegeerd, gekleineerd voelde, dan wel  moest zien hoe hij zat te appen met anderen( dan wel die ene andere). Kortom; ik behoedde mezelf voor gevoelens dan wel situaties, die pijnlijk confronterend waren en die ik mezelf niet (meer) aan wilde doen. Ook als ik voelde dat ik zou gaan huilen of ontploffen, smeerde ik hem. Ik lag vroeg in bed; enerzijds om mijn broodnodige rust te krijgen en anderzijds om verder confrontaties of ruzies te vermijden die naar mijn idee toch niks constructiefs bijdroegen. Ik behoedde mezelf dus.

Daarnaast leerde ik stukje bij beetje lief te zijn voor mezelf. Niet in de vorm van aankopen; hoewel ik dat als rechtgeaarde vrouw uiteraard ook deed (!).  Nee; meer in de vorm van het weekend weg met mijn hartsvriendin, koffiedrinken of uit eten met weer een ander, een taxirit naar huis als ik  moe met de trein van weer een andere vriendin af kwam. Gewoon zorgen dat ik veilig en comfortabel thuis kwam, dat ik lekker warm douchte met een fijne bodycrème achteraf, dat ik wat lekkers at of dronk. Dat ik leuke muziek luisterde of een fijne meditatie. Mezelf schoon, fijn in mijn vel en goed verzorgd houden. Regelmatig naar de kapper en mezelf trakteren op een extra etentje tijdens of na mijn werk.

Regelmatig iedere maand naar Voetreflex, om de week naar Biodanza en tenslotte sloot ik nog aan bij een koor. Ik ben muziek; heb ik in die tijd ontdekt. Ik heb nooit zelf een instrument leren bespelen, maar ik ben het zelf. Mijn lichaam en mijn stem. Mijn twee alleroudste liefdes.

Ik werd mijn moeder, vader en beste vriendin in die tijd; leerde eindelijk te luisteren naar mijn innerlijke stem en mijn hart. En hoewel laatstgenoemde behoorlijk zeer kon doen in die periode, zorgde ik wel goed voor alle andere onderdelen. Mijn fysieke, mentale en spirituele welzijn. Als ik onrustig was, ging ik uren wandelen als ik vrij had. Of ik stortte me met overgave op het opruimen van de diverse kasten. Huishoudelijk was ik onuitputtelijk! Heel veel oude en overbodige troep ging inmiddels met het vuilnis mee. Het roer moest om en zolang mijn partner mij nog niet kon toelaten/ bij zijn gevoel kon komen, kon ik zelf wel alle spullen die weinig tot niks hadden bijgedragen aan ons gezamenlijk welzijn of geluk, opruimen. Ik zat vooral in de Doe-modus in die tijd en liet het gebeuren. Al mijn innerlijke onrust zorgde zodoende wel voor een opgeruimd huis, een gezond lichaam , een geest die begon te groeien maar helaas was er nog steeds dat gebroken hart. Ik verzorgde het met mijn eigenliefde. Eindelijk had ik geleerd niet alleen lief te zijn voor mezelf, maar mezelf ook prioriteit te maken.

 

 

 

 

( Afbeeldingen: internet en eigen foto's)

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.