Het vertrouwen tussen mijn partner en mij was een van de moeilijkste zaken om terug op te bouwen. Waar hij mijn teruggevonden gevoel en alle dito uitingen daarvan,  wantrouwde en meende dat ik mezelf -op wat voor manier dan ook- opnieuw uitgevonden had, zo was het voor mij aanvankelijk heel moeilijk om te kunnen geloven dat zijn andere relatie afgelopen was en er ook niemand anders meer zou volgen. In het begin zag ik hem vaak naar andere vrouwen kijken. Dat deed pijn, maar ik probeerde het een plek te geven. En gaf niet op mijn best te doen zodat hij mij ook weer als een aantrekkelijke vrouw kon gaan zien mettertijd.

Natuurlijk moest er een rouwverwerking plaatsvinden. Mijn partner had afscheid moeten nemen van iemand die tijdelijk veel voor hem betekend had. Hij had er wat veranderingen door ondergaan en er waren verschillen in smaak ontstaan. Qua eten , muziek en andere dingen. Ook dingen die ik niet kan benoemen , maar die ik wel opmerkte omdat ze anders waren dan eerst. Maar waarvan ik niet weet of ze rechtstreeks met die relatie te maken hebben, dan wel iets zijn waarin hij zelf is verandert. De verschillen  die ik herken van zijn andere relatie, voelen voor mij nog steeds pijnlijk. En dat zal nog wel een tijd zo blijven.

Mijn partner moest mij van zijn kant kunnen leren zien als diegene die ik nu was en ben. Geen kunstmatige uitvinding die bang is om haar partner te verliezen, maar een eerlijke liefhebbende vrouw die in haar verdriet de juiste uitlaatkleppen zocht en vond. Die zichzelf en haar gevoel gaandeweg op een manier terug vond, zoals nooit eerder het geval was. Uiteindelijk kon hij het zien dat ik nu echt diegene ben die ik ben en konden we er ons samen over verheugen. Ik kan me echter heel goed voorstellen dat als ik weer uitingen vertoon van "oud gedrag" dit voor hem heel pijnlijk zal zijn. Lange tijd was hij ook boos over mijn blijdschap en teruggevonden levenslust. Want hij bevond zich toen juist in zijn rouwverwerking. 

We hebben elkaar van onze meest lelijke kant moeten leren kennen om bij het beste en mooiste stuk uit te kunnen komen. Ik persoonlijk had het niet willen missen, ondanks alle pijn, verdriet en woede. Ik heb mezelf door en door leren kennen, ben allerminst teleurgesteld en heb bovenal van mezelf leren houden. En daarnaast mag ik nu de liefde eindelijk beleven zoals ze bedoeld is. Zoals ze voor ons werkt in ieder geval.

We hebben beide littekens opgelopen die nog lang gevoelig zullen zijn. Dit spreken we ook regelmatig tegen elkaar uit en ook doen we ons best om het vertrouwen van de ander in onszelf te bestendigen. Door er te zijn voor elkaar, door apps te sturen en briefjes te schrijven en vooral ook leuke dingen met elkaar op te pakken.

Maar ook door elkaar los te laten. Beide hebben we , naast onze respectieve banen, verschillende hobbies waardoor we al eens van huis zijn. Daarbij ontmoeten we ieder een heel verschillende type mensen. In ons herwonnen vertrouwen voelt dit goed. We zijn weliswaar betrokken; kennen de plek waar de ander heen gaat en hebben ook kennis gemaakt met de bijbehorende mensen. Maar verder is het: " ieder zijn meug". En dat is goed.  Ooit las ik eens ergens: "Voorwaarde voor een goede relatie is, dat de deuren naar de rest van de wereld wijd geopend blijven". 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.