In het najaar kwam mijn partner thuis met de mededeling dat hij verliefd was geworden. Hij wilde transparant zijn. Eerlijk. Zag het op die manier niet als het klassieke vreemdgaan, want hij vertelde me er toch alles over...? Hoe je dit dan wél moet noemen, is mij nog steeds onduidelijk.

Ik begreep en zag vooral aan zijn ogen dat hij gelukkig en weer emotioneel compleet was. Voor mij persoonlijk volgde een helse periode ,die ik enerzijds nooit meer over zou willen doen en anderzijds ook bitter hard nodig had. Een soort van wake-up-call of -iets oneleganter kick-as actie.

Mijn glaswand gleed niet sereen weg, maar vloog in duizend stukken en ik werd terug in het volle emotionele leven gekatapulteerd.

Terwijl al mijn gevoelens; jaloezie voorop, verdriet, boosheid, haat, maar ook liefde en toenemende verliefdheid op mijn partner, over elkaar heen tuimelden, zag ik hem nu echt fysiek vertrekken naar die andere vrouw en zat ik dagen en avonden alleen. Emotioneel was er niks meer over voor mij. De meest basale vorm van vriendschap kon zelfs niet stand houden. Logisch; want ook vriendschap berust, naar mijn idee, op wederzijds vertrouwen. We hadden ruzies. Zware ruzies waarbij geschreeuwd werd en gedreigd. Waarbij ik hem meer dan eens de deur wees. Ik kon en wilde niet zo leven. Voelde me in die tijd gedegradeerd tot een soort van huishoudster die hier alles in orde hield terwijl hij werken, hobby en zijn nieuwe liefde combineerde. En ik vond ( en vind nog ) dat ik dat niet verdiende. Voor mij waren die tien jaar tenslotte ook geen bezoek aan een pretpark geweest. Hij van zijn kant meende dat nu we zo lang als broer en zus geleefd hadden, we dit verder ook wel konden doen. Het betekende tenslotte financiële zekerheid en we zouden dan ieder toch onze gang kunnen gaan...? Hij kon niet geloven dat ik nu weer terug bij mezelf gekomen was. Hij vertrouwde het niet. En natuurlijk was zijn hart voor mij gesloten en geopend voor die ander. Die ander die hem klaarblijkelijk wel kon geven wat hij al die jaren bij mij had moeten ontberen. Liefde, aandacht, affectie, warmte, hartverbinding en wellicht seks.

Gelukkig ontdekte ik in die tijd wie mijn echte vriendinnen zijn. Ik kon dag en nacht via de app mijn  gal, verdriet en boosheid spuwen. Overleg hebben en ruggenspraak. En ieder van hen reageerde verschillend maar onveranderlijk integer , wijs en zonder oordeel. Ik kwam via mijn Voetreflexologe in contact met een Biodanza-groep. Die ging ik bezoeken en ik voelde me daar echt gezien, maar ook veilig in het beleven van mijn emoties. Ik wandelde heel veel , want ik vond geen rust meer om te lezen of te schrijven. Daardoor en door mijn geringe eetlust verloor ik vele kilo's en vond het plezier van me leuk kunnen aankleden terug. En ik genoot terug opnieuw van blikken op straat of op mijn werk. Ik mocht er weer zijn! Ik telde weer mee! 

Maar de man waar ik het meest naar verlangde had geen aandacht (meer) voor mij en dat deed meer zeer dan ik ooit zal kunnen verwoorden. Sinds toen weet ik in ieder geval dat hartenpijn geen loos denkbeeldig woord is.

Maar ik bleef goed voor mezelf zorgen en mijn standpunt duidelijk maken. Ik weigerde het op te geven. Ik kon het ook niet. Voor mij waren er in die tijd maar twee opties: Of uit elkaar gaan, of terug opnieuw echt samen er iets van gaan maken, met therapie en alles wat verder nodig zou zijn.

In het vroege voorjaar schreef ik die andere vrouw een brief waarin ik haar respectvol en met begrip voor haar gevoelens verzocht 'mijn man' met rust te laten. De volgende knallende ruzie volgde. Mijn partner viel vooral over 'mijn man ' maar ik had niet geweten hoe ik hem anders had moeten noemen t.o.v. haar. Het was een wanhoopsdaad van mij. Niet echt verstandig en integer, maar in tijden van oorlog en liefde is alles toegestaan.

Intussen leerde ik van mezelf te houden en hield er serieus rekening mee, dat hij uiteindelijk wel voor haar zou kiezen. Of in ieder geval bij mij weg zou gaan. Ik bracht een lang weekend aan zee door met mijn hartsvriendin en we waaiden uit en genoten van leuke dingen, maar voerden ook zeer constructieve gesprekken. Ik wist dat hij in de tussentijd bij zijn vriendin was.

In die tijd speelde ik meer dan eens met de gedachte om zelf weg te gaan. Er was niks meer wat me hier hield voor mijn gevoel. Maar onze huisdieren benevens mijn gezond verstand hielden me gelukkig tegen. Meer dan eens zorgde ik dat, voordat hij thuis kwam, in bed te liggen met een slaaptablet en een meditatie van YouTube. Even was ik dan voor een paar uur zalig verlost van de eeuwige strijd in en buiten mij. Mijn dag/nachtritme veranderde; ik lag er vroeg in en was er weer vroeg uit. Terwijl hij nog uren beneden bleef. En lange tijd op de bank sliep; waarschijnlijk vanuit een soort trouw aan die andere vrouw. Ook lang nadat hij die relatie verbroken had.

Geleidelijk aan gaf hij, in steeds minder strijdbaar wordende gesprekken tussen ons aan, dat hij niet dacht dit te kunnen leven. Maar dat ik er serieus rekening mee moest houden dat als hij de relatie met haar zou beëindigen, ik hem nog lang niet terug zou hebben. Dat hij eerst weer verliefd op mij zou moeten worden. Hij zette een punt achter de relatie en nu leefde ik met een man die in de rouw was. Hartzeer had. Net als ik. Alleen waren we door een draaideur gegaan en kon hij nu niet bij zijn gevoel ( voor mij )komen, terwijl ik wanhopig wachtte op een blijk van affectie, hoe gering ook. In die tijd probeerde ik alles heel goed te doen; huishouden, koken , er zelf goed uit zien, mijn interesses naleven en alles met een levenslustige nadruk, die hem alleen maar in toenemende mate leek te irriteren. Ja zelfs jaloers maakte, zoals hij me ooit zei.

We zochten en vonden passende therapie bij iemand die we al kenden, omdat we er in mijn ijspegeltijd al los van elkaar naartoe waren gegaan. Zij kende onze respectieve verhalen en verheugde zich erover, nu met ons samen op een goede manier aan de slag te kunnen gaan. Nee; niet alles was op slag goed. De strijd bleef nog een tijd tot we beide vermoeid en verdrietig besloten op zijn minst vriendelijk te zijn naar elkaar toe. Dat viel nog niet mee. Maar het lukte gaandeweg. In de tussentijd denderde ons gewone leven ook door, vroeg inzet en rationele reacties, waren er gezondheidsklachten en ook een overlijden in de familie. 

Natuurlijk zal ik er nooit echt een vinger op kunnen leggen, maar ik weet intuïtief, dat een en ander van het bovenstaande ertoe heeft bijgedragen, dat we nou zijn waar we zijn. Terug bezig elkaar opnieuw te verkennen zoals we -door omstandigheden- nooit hebben kunnen doen. Het wankele vertrouwen terug opnieuw een basis geven; beter dan ze ooit geweest is. 

En vooral: beiden acteren vanuit zelfliefde en een gezond gevoel van eigenwaarde, met dito interesses en vriendenkringen. Omdat we beide mensen zijn met vele interesses en een groot hart voor andere mensen, moeten we elkaar die ruimte geven. Ik ben ervan overtuigd dat een andere vorm van relatie ook niet meer zou werken. Want hoe zeer we er ook van genieten kunnen samen te zijn, zo zeer genieten we er ook van ieder ons eigen ding te doen.

Met tussen ons in de gelukkig terug gevonden liefde. Maar nu de beste versie: Wij 2.0 zoals mijn man het noemt! 

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.