Zoals ik al eerder aangaf, ben ik tien jaar van mijn leven kwijt geweest aan de overgang. Natuurlijk ging dit niet boem paf van de ene op de andere dag, maar het sloop er in. Het begon met mentale problemen, die ik verwarde met zaken die toen in mijn leven speelden. Ik had een vervelende scheiding achter de rug, er waren zorgen rondom mijn kinderen en ook op mijn werkplek liep alles niet echt lekker. Mijn beeld werd dus behoorlijk vertroebeld. 

Natuurlijk had ik last van opvliegers en kon ik emotioneel ook een boel dingen niet goed aan. Last van huilbuien, vlug ontroerd raken, enorm boos kunnen worden en vooral wegzakken in lithargie. Liefst thuis en ver van alle plichten blijven. Achteraf bezien schrijf ik dit toe aan mijn vorig huwelijk waarin mijn partner narcistische trekken vertoonde. Er was dus ook een soort trauma-gedrag. Dit werd mij pas jaren later duidelijk toen ik op zoek ging via internet.

Rode draad vormde echter mijn afnemende levenslust en als gevolg daarvan mijn toenemend verlies aan libido. 

Zoals eerder al gezegd, ging ik op zoek naar hulp. En vond zelden of nooit wat ik zocht. Er waren gesprekken, huilbuien, lichaamswerk, spiritualiteit ( of wat daar voor door moest gaan), maar nooit ergens dat ene moment van thuiskomen en erkenning zonder enige vorm van oordeel. Overal waar ik kwam, kreeg ik vroeger of later het onuitgesproken gevoel dat er iets goed mis met mij moest zijn. Want ik had toch een superleuke en lieve partner, die er bovendien hartstikke leuk uit zag, dus waarom kon ik dan niet met hem knuffelen? Waarom kon ik niet mijn hart voor hem open stellen? Waarom was ik in een soort van ijspegeltijd weggezakt?

Het antwoord is heel eenvoudig; omdat ik nooit van mezelf had leren houden en ik daartoe ook niet bepaald de basis thuis had mee gekregen. Tel daar de verschillende life-events nog bij op, met als hekkensluiter de overgang in de meest heftige fysieke en mentale vorm en je hebt het plaatje compleet. Ik had last van mijn botten, onderging twee operaties en kreeg verschillende zware spuiten tegen allerlei gewrichtsklachten. Dan waren er nog de vaginale ontstekingen, het ( gelukkig!) loos alarm als gevolg van het landelijk borstonderzoek en mijn toenemend lichaamsgewicht. Onbevredigde vrouwen compenseren dit met eten en snoepen. Dat is ook een vorm van lustgevoel heb ik ontdekt. En allengs ging ik het beeld in de spiegel steeds meer haten.

Natuurlijk is dat geen excuus voor de eenzaamheid waar mijn partner al die jaren mee moest leven. We waren beide verschrikkelijk eenzaam en ongelukkig in die jaren. Ik zag en voelde hem van mij wegdrijven en hij was niet (meer) bij machte om mij te bereiken. Ik kon geen knuffelen of aanrakingen meer verdragen en hij werd ziek door het gemis ervan. Ik zelf miste het ook, maar zat achter de glaswand waar ik het eerder over had. Het mag een wonder heten dat hij niet veel eerder zijn biezen heeft gepakt ,alhoewel hij zeker meer dan eens met die gedachte gespeeld heeft. En zeker in gedachten meer dan eens met anderen bezig is geweest. Dat bleek mij al te vaak uit zijn verhalen over andere vrouwen die zus of zo leuk uit zagen, reageerden en -zonder uitzondering- een hartelijker en warmer uitstraling hadden, dan ik in die tijd. Dat was heel pijnlijk voor mij.

Ik ben -hoe gebrekkig en oningevuld dan ook- altijd van hem blijven houden. Al heeft 'houden van' zeker een heleboel gradaties en was die van mij in die tijd zeker meer rationeel beredeneert, dan echt doorvoeld en geleefd zoals de bedoeling is. Een laatste wanhopige bezoek bij een seksuologe leverde evenmin wat op. Ik voelde me in een beklaagdenbankje zitten en er was niks op te roepen wat niet bestond op dat moment. Ik gaf aan met de sessies daar te willen stoppen want ik zag er voor mij geen oplossing in. Maar ook voor ons samen niet. Mijn partner gaf aan voor zijn behoeftes andere oplossingen te willen gaan zoeken. In eerste instantie met mijn toestemming, want ik begreep heel goed dat ik iemand niet blijvend kon afsnijden van zijn emotionele en sexuele behoeftes omdat ik ze zelf niet (meer) had. 

In mijn zoektocht, die ik  alleen ( tot mijn partners verdriet)  bleef door voeren, kwam ik via mijn werk bij een Voetreflexologe terecht. Deze lieve vrouw vertelde ik onomwonden  over al mijn verdriet en gemis. En ze ging met mij aan de slag. Anderhalf tot twee jaar later voelde ik mijn emoties terug komen. Ik durfde mijn partner niks te zeggen. Het voelde als een eerste zwaluw in het voorjaar na een lange strenge winter....

 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.