Heel veel steun ondervond ik van mijn vriendinnen. En dan vooral het soort steun wat vragen stelt, die je met jezelf aan de slag laten gaan. Waarom zie ik dit zo? Waarom kwetteren die apengedachten allemaal door elkaar heen? En laten ze iedere keer opnieuw van zich horen?  Waarom reageer ik zo? Waarom doe ik de dingen op die manier? Waarom loop ik weg of blijf ik juist in een situatie? Waar ben ik bang voor? Hoe zie ik mijn toekomst? Let wel: MIJN toekomst, want van een gemeenschappelijke kon lange tijd geen sprake meer zijn. Doodeng maar verhelderend.

 

Toen ik weer een beetje meer rust in mijzelf had , vond ik in een tweedehands boekenzaak een aantal dichtbundels. Van o.a. Marie-Cécile Moerdijk. En zo vond ik langzaam mijn levenslange interesse voor het lezen terug. Het geschreven woord kan troosten, ongevraagde antwoorden bieden op eveneens niet gestelde vragen, bevrijdende tranen van herkenning dan wel gemis opleveren en je vooral niet alleen laten voelen in een tijd, waarin je je soms hopeloos alleen gelaten kunt voelen. Want het boek spreekt met je, jullie voeren een dialoog van opgeroepen gevoelens en raadgevingen. Er worden nieuwe gedachtewerelden geopend en bijgevolg frisse zienswijzen. Vooral bij de boeken van Benoîte Groult had ik dit. "Een eigen Gezicht" was wat dat betreft een echte eye-opener voor mij.

Dan volgden er nog andere romans en ik was weer terug rasechte bibliofiel!

Steun kwam uit gesproken en geschreven woorden. En later kwam daar de muziek weer bij. De songteksten. En ik zong mee uit volle borst. "Smile" van Charlie Chaplin, "For all we know"  van de Carpenters en weer veel later "May it be"van Enya. Soms denk ik weleens, dat de mooiste dingen ontstaan als mensen in nood verkeren. Dan wordt er geschreven, gezongen, gedanst, geschilderd en gevochten; inwendig of uitwendig. Als de strijd gestreden is, lijken we wat zelfgenoegzaam in te kakken en denken we,  ménen we dat we er zijn. Niets is minder waar! Je moet alert blijven, elkaar en het bijzondere van je relatie ( willen ) blijven zien. Niets komt aangewaaid, niets is vanzelfsprekend. Liefde is een werkwoord. Liefde, houden van die mooie ander, is niet vanzelfsprekend. En het is evenmin vanzelfsprekend dat die ander onvoorwaardelijk van jou houdt. Zelf heb ik geleerd dat mijn partner echt niet iemand is zoals ouders; die onvoorwaardelijk van je kunnen houden. Een partner is een partner en die wil voelen dat hij/zij gewenst en welkom is en nog veel meer dan dat. Net zoals jij dat zelf ook wilt. En daar kies je iedere dag opnieuw voor, ieder apart en samen. Bewust. 

In die zin hebben we beide ook veel gehad aan de woorden van Esther Perel, van wie je de nodige lezingen op YouTube kunt vinden over liefde, seks, begeerte en alles wat daar verder mee van doen heeft. Zij legt dit helder en zonder oordeel uit; heel plezierig en goed te volgen. 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.