Dat de partner hier in dit hele verhaal vergeten wordt, vermeldde ik al eerder. Zelf maakte ik -afgaande op wat mijn partner me achteraf vaker zei- de 'fout 'om hem te vergeten. Om de dingen niet SAMEN op te pakken. Ik was niet bij machte om dit te doen, maar zie achteraf overduidelijk zijn behoefte om op die manier dichtbij en betrokken te kunnen blijven. Maar vanuit een gevoel van schaamte, schuld en wat nog meer, had ik het idee dat het mijn probleem van mijn lichaam dan wel geest was en dat IK ermee moest dealen. Waarmee ik dus met grote stappen aan zijn gevoel en behoefte voorbij ging. Seks, intimiteit, knuffelen; het betreft tenslotte net zo goed het welzijn van je partner.

Blijf dus praten samen, blijf elkaar omarmen, probeer je over je vermeende schuld en schaamte heen te zetten. Er is geen schuld. En er hoeft al helemaal geen schaamte te zijn. Wat jou gebeurt, gebeurt over de hele wereld met miljoenen vrouwen. Zeker nu de vergrijzing toeslaat. Zoek hulp die bij jullie past. Geef je grenzen aan en laat je niet tot iets verleiden wat niet bij je past. Zelf bezocht ik een jaartraining in navolging van mijn partner en daar zijn toch wel wat zaken voorgevallen, waar ik me niet veilig bij voelde. Wat juist wel nodig en gewenst zou zijn geweest. Ik deed deze training vooral om mijn partner te kunnen blijven volgen. Dat was namelijk in de tijd dat ik hem van mij voelde wegdrijven. Zelf zegt hij daar achteraf over dat hij veel aan die training heeft gehad, maar ook dat hij er toen al over dacht bij me weg te gaan. Ik heb me daar vooral eenzaam en op mezelf terug geworpen gevoeld. De vrouwen die ik aansprak over de overgang zeiden allemaal nergens last van te hebben. De leiding liet veel te wensen over en hoewel een en ander in een pittig spiritueel sausje werd gegooid, waren er toch duidelijk lichamelijke voorkeuren dan wel zaken die heel weinig met spiritualiteit te maken hadden. Voor mijn gevoel dan. Wellicht als ik die training nu over zou doen dat ik er heel anders mee zou kunnen omgaan. Maar je begint juist aan zoiets omdat je je kwetsbaar voelt en hulp zoekt. En dan hoort daar een bedding voor te zijn. In ieder geval een basisgevoel van veiligheid.

Mijn partner is er ziek van geweest van mijn kilte en toen ik vanuit mijn ontstane verbittering ook nog eens keihard afwijzend reageerde, sloot hij zich definitief af. Wat op zich heel begrijpelijk is. Als ook het feit dat hij zijn heil elders ging zoeken. Ik kan dat nu volkomen navoelen. Hij was er heel open en eerlijk over, maar dat maakte het natuurlijk niet minder pijnlijk.

Alles wat ik hiermee wil benadrukken is: blijf vechten voor jullie relatie en wel SAMEN. Al is het nog zo onbeholpen en met kleine muizenstapjes; laat elkaar niet los. 

Als partners op deze tekst willen reageren zijn ze van harte welkom.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.