Ja ik was jaloers. Ik stierf van jaloezie. Niet alleen om de vrouwen die mijn partner beschreef als leuk en warm en knap, maar ook naar de vrouwen toe, van wie ik voelde dat ze 'het 'nog hadden. Dat ze nog al die levensenergie door zich heen voelden stromen, intimiteit konden delen, van vrijen, knuffelen en seks konden genieten. En in ieder geval konden flirten. Het was alsof ik me achter een glaswand bevond; ik kon alles zien, horen, ruiken en waarnemen. Alleen kon ik niet aanraken of aangeraakt worden. Ik was eenzaam en werd gaandeweg verbitterd. Gaf op alles af waarvan ik het oh zo graag zelf had bezeten. Werd bijwijlen onuitstaanbaar. Het leven zei nee tegen mij en dus begon ik zelf ook op alles nee te zeggen. Nergens meer zin in, depri en zwaarlijvig; ik was gevangene van mijn eigen vastgelopen systeem. En zo wees ik ook mijn partner af. Keer op keer. Alleen naar buiten toe bleef ik het masker ophouden. Waar soms iemand doorheen prikte. En dan huilde ik...

 

Totdat ik het mocht terugvinden, terug ervaren, de glaswand weggleed en ik weer terug in het leven en de warmte mocht stappen. Voor mijn gevoel heeft Voetreflex daar in een belangrijk deel toe bijgedragen. En ik bestendig het verder met biodanza en zingen bij een koor. En schrijven en lezen en wandelen. En -oh ja heerlijk- weer knuffelen en vrijen met mijn lieve man! We hebben nog zoveel in te halen...!!

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.