Gevangen zat ik in mijn eigen stilaan verstarrende lichaam. Een weggekropen bange geest in een het leven ontkennend lichaam. Lezen deed ik. Geestelijk ontsnappen, want lichamelijk kon ik dat niet meer. Ik kon nog wel gaan dansen in die tijd, maar zelfs dat voelde beduidend anders dan het nu doet. het was een ontsnapping aan mezelf, de hele situatie. Hoe lang kun je jezelf voor de gek houden? Dus ook deze dansavonden werden minder. Als ik nu dans, dans ik met mezelf, mijn hele wezen. Ben ik geaard en aanwezig met iedere vezel. Ben ik niet alleen op mezelf gericht, maar deel mezelf en mijn gevoel met mijn danspartner. Zoals ik werkelijk ben.

Dus mijn geest ontsnapte in boeken, denkbeeldige filmwerelden en in een rigide rationele leefwereld van perfect huishouden en regelmaat. Het leek bijna autistisch. Ik herkende mezelf niet meer.

Stilaan ebde iedere  belangstelling voor film, uitjes en interesses weg. Ik was zelf mijn grootste vijand geworden. En mijn gedachten idem dito. Ik voelde me gegeneerd bij vrijscènes op TV ( heel vreemd; ik die zo open over van-alles opgevoed ben), had geen zin meer in wandelen, uit eten of wat dan ook. Ik vond het prima om alleen thuis te zijn en mijn gang te kunnen gaan. Alles wat die vreemde starre manier van doen verstoorde, verstoorde mij en ik kon helemaal hyper worden in die tijd als er onaangekondigd bezoek kwam. 

Natuurlijk leed mijn man hier vreselijk onder. Hij wilde met me uit eten, naar de film, wandelen in het weekend...En kijk daar zat ik: een dikke depri troela met meer kwalen en kwaaltjes dan menig vrouwenblad op een jaar tijd bij elkaar geschraapt krijgt, met altijd wat te zeuren en zelden of nooit meer zin om gezellig samen wat te ondernemen. Een neerwaartse spiraal van jaren was onherroepelijk  een feit geworden. Eigenlijk schreeuwde ik om aandacht  en zolang ik wat mankeerde, had ik in ieder geval die aandacht.

Hoe meer ik me er tegen verzette, hoe erger het werd. En er kwam een moment dat ik mijn man ( die zich al zo lang niet meer mijn man voelde) glashard zei dat zelfs zijn aanwezigheid in huis storend was. Terwijl ik zelf mijn grootste stoorzender was. Mijn gedachten, die inmiddels mijn grootste vijanden waren geworden, lieten me al zo lang doem scenario's zien van hem en al die leuke, lieve en hartelijke plus goed uitziende slanke vrouwen. En wat je aandacht geeft, groeit. Onherroepelijk.

Met mijn negatief zelfbeeld van dikke oude doos, uitgerangeerd en zonder echte levensenergie, vormde ik immers geen enkele bedreiging meer voor welke warmhartige, beetje goed uitziende vrouw dan ook. Het onvermijdelijke gebeurde. Achteraf realiseer ik me dat er zowaar iets masochistisch in zat; de pijn en het verdriet werden vertrouwde compagnons voor mij. Vrijen, je optutten, met de mode mee doen, sieraden en talloze andere dingen die voor een vrouw belangrijk kunnen zijn, beschouwde ik in die tijd als iets "voor anderen". Niet voor mij. Soms was er een wanhoopspoging en tutte ik me op, maar dat was me dan vaak weer te lastig en dus van korte duur. Als je te zwaar bent, zitten veel dingen ook niet echt lekker meer. Dus mijn outfits waren van het type "netjes maar seksloos" En het interesseerde me geen zier meer.  Soms vlamde dan weer de pijn om alle gemis meedogenloos op en ik herinner me dat ik eens mijn hele voorraad parfums en geurtjes heb weggegooid. Voor een oude seksloze doos hoefde dat toch allemaal niet meer..! Later heb ik ze toch weer uit de vuilnisbak gehaald, want het was wel zonde van het geld natuurlijk. De therapeut waar ik toen bij in behandeling was, had daar geen verklaring voor. (….)

Ik ben er van overtuigd dat mijn man al duizenden keren van anderen droomde, alvorens concreet iemand te vinden en daar daadwerkelijk op af te stappen. Dat voelde ik toen en achteraf bezien kan ik het eens zo goed begrijpen.

Een mens zonder zijn of haar levensenergie is een lege huls. Een aardige kennis wellicht, maar allerminst diegene die je je wenst als levenspartner.  Dus sloot hij zich af voor mij. En opende zijn hart voor een ander. Om daar de bevestiging te vinden dat er niks mis was met hem, dat hij gezien en gewaardeerd werd en vooral: geliefd. Geestelijk en lichamelijk.

Inmiddels heb ik geleerd dat als in een vaste relatie één van de partners naar een ander toe gaat, dit niet per definitie om de seks hoeft te gaan. 'Vreemdgaan' heeft vele gradaties en begint vaak al met goede  gesprekken met de ander hebben, geestelijke overeenkomsten vinden, je gezien en gewaardeerd voelen, warmte mogen ervaren en tenslotte samen lichamelijke behoeftes vervullen. In mijn eerste huwelijk heb ik dit zelf heel duidelijk ervaren. Waar mijn ex mij alleen maar nodig had voor huishouden en kinderen, werd ik op een andere plek ineens als vrouw benadert en was men gecharmeerd van mij. Waar leegte is, is ruimte en bijgevolg plek voor iets ( lees: iemand!) nieuws. Ik werd verliefd. Hoewel de betreffende relatie nooit tot bloei is gekomen, heeft de verliefdheid mij destijds wel degelijk over een dood punt heen getild. Ik voelde me op en top vrouw en de meest moeilijke situaties kon ik te lijf met de gedachte aan hem. Het bracht me terug tot leven en het hield op toen het zijn functie vervuld had en ik het weer alleen af kon.

Daarna zijn er nog verliefdheden geweest; zelfs op een vrouw. Ik zocht en vond sterke mensen in die tijd voorafgaande aan mijn scheiding. Een aantal daarvan hebben me heel goed geholpen om vervolgens geruisloos en spoorloos uit mijn leven te verdwijnen, terwijl anderen nog steeds een vaste plek in mijn bestaan hebben. Sinds die verliefdheid op een vrouw, weet ik dat liefde seksloos kan zijn. Ik had ook niet echt wat met haar gewild, maar het was een affectie die duidelijk verder ging dan een gewone vriendschap. Wat is het leven zonder liefde tenslotte? Iemand om je iedere dag op te verheugen, om even beschutting bij te vinden in het grauwe leven van alledag. Die ene die je hart doet opspringen en je ogen doet glanzen. Die ene die alles lijkt te begrijpen en in ieder geval weet te luisteren en ruimte heeft voor jou. Meer nog: die je je welkom doet voelen in ieder opzicht...

Wie ben ik om te veroordelen, dat mijn man dit zocht en vond bij een ander, toen ik hem op alle fronten de deur wees...?

 

 

 

 

 

 

 

Afbeeldingen: internet en van mij.