Mijn leven lang heb ik graag gedanst. Als klein meisje hupte ik vaak behendiger rond op de muziek, dan menig volwassene. De muziek word een deel van mij en mijn lichaam reageert en maakt de passende bewegingen. Actie-reactie en die steeds vlugger gaat,  totdat ik niet meer weet waar het ene begint en het andere ophoud.

Mijn hele jeugd heb ik op de muziek van mijn talloze platen gedanst en gezongen. Uren was ik hier zoet mee. Ik droomde natuurlijk ook heel wat af bij die muziek. Zoals iedere teenager was ik een beroemd zangeres/danseres en stond vooral mijn grote liefde in de coulissen bewonderend toe te kijken. 

Maar de grote liefde had ik al; mezelf en mijn vele talenten. Het was nu alleen zaak om deze te leren delen. Met mijn vriendinnen en mijn eerste vriendjes. Veel later met onwillige partners die ab-so-luut niks met dansen hadden. Jammer genoeg. 

Zo begon ik danslessen te volgen met onderbrekingen. Ooit klassiek ballet, toen Jazzballet daarna stijldansen, toen weer Jazzballet en tussendoor talloze feest-en dansavonden, waar ik me heerlijk uitleefde.

In toenemende mate ontdekte ik, dat vaste pasjes en houdingen niet meer bij me pasten. Eigenlijk nooit gepast hadden. Dat dit oer-gevoel wat bij mij ontstond bij de juiste muziek, zijn eigen bewegingen had.  Je eigen gevoel en proces volgen, binnen gestelde kaders als opdrachten, alleen of met een of meerdere anderen. Elkaars energie versterkend, aanvullend en ondersteunend. Vreugde, verdriet, ontroering, geluksgevoel....op het ritme van de seizoenen en de muziek. Ik mocht er mezelf terug vinden. En bestendigen. Mijn verdriet, boosheid, temperament en volharding uiten. Mijn liefde dansen , tonen en delen. Mijn kern leven en die was puur. Alle mentale gif uitzweten en mijn tranen om alle gemiste kansen de vrije loop laten. Veilig en zonder oordeel. Ik mocht dat al jaren eerder op een andere plek ervaren en vond het nu weer terug ; Biodanza.

 

 

( Afbeeldingen van internet en eigen afbeeldingen).

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.